Alles is gratis, en toch draait de machine op volle toeren. Je kijkt, niemand vraagt je een cent, en ergens heeft een advertentienetwerk al geïncasseerd. Dus hoe verdient de porno-industrie geld? Niet met één truc, maar met een handvol modellen die op elkaar worden gestapeld: reclame op gratis video’s, premiumabonnementen, platforms waar je een persoon rechtstreeks betaalt, liveshows en de oude studio’s. We lopen ze een voor een door, met cijfers en bronnen, voordat we bij het interessantste komen: wie dit allemaal bezit, en wie het geld echt krijgt.
De verschillende verdienmodellen van de porno-industrie
Porno leeft niet van één inkomstenbron, maar van zes die elkaar aanvullen: reclame, premiumabonnementen, makersplatforms, cams, studio’s en affiliate. Elk richt zich op een eigen publiek en een eigen moment, en het is de som ervan die de branche draaiende houdt.
| Model | Wie betaalt | Waarvoor je betaalt | Wat de gefilmde persoon krijgt |
|---|---|---|---|
| Tube + reclame | Adverteerders | Advertentieruimte (CPM) | Indirect, weinig |
| Premiumabonnement | Gebruikers | Maandabonnement | Wisselend |
| Makers (OnlyFans, MYM) | Fans | Abonnement, PPV, fooien | 80 % |
| Cams en live (LiveJasmin) | Kijkers | Tokens, privéshows | Ongeveer 30 % |
| Studio’s (Brazzers…) | Abonnees, licenties | Toegang tot catalogus | Vaste gage |
| Affiliate | Adverteerders | Commissie per verkoop | Tot 70 % (voor de affiliate) |
Gratis tubesites en reclame
We beginnen met het zichtbaarste, en het misleidendste: het gratis. Op Pornhub of xHamster betaal je niets, en dat is precies de bedoeling. Deze sites hebben het recept van YouTube overgenomen: miljoenen vrij toegankelijke video’s en reclame eromheen. Het eigen advertentienetwerk, TrafficJunky, verkoopt de advertentieruimte aan andere spelers in de pornobranche, per CPM, dus de kosten per duizend weergaven. Het draait om volume: zo’n 4 miljard bezoeken per maand op Pornhub in de zomer van 2025, volgens Statista. Je betaalt niet voor de content? Natuurlijk niet. Het product is jouw aandacht, en die wordt heel goed doorverkocht.
In detail draait alles om gekalibreerde formats: een video vóór het afspelen, een venster dat tussen twee clips opent, een banner aan de zijkant, een gesponsorde suggestie tussen de miniaturen. Elke plek wordt duurder verkocht naarmate hij zichtbaarder is, en targeting drijft de prijs verder op. De zoekwoorden die je typt zijn je fantasieën, en die zijn goud waard voor een adverteerder die je een cam, een datingsite of een speeltje wil verkopen. Het gratis is dus geen cadeau: het is een trechter. Het trekt een enorm publiek, profileert het en verkoopt het door of leidt het naar een betaald aanbod.
Het premiumabonnement
Dan komen de mensen die betalen om van de reclame af te zijn. Het premiumabonnement verkoopt gemak: geen banners, beeld in hoge resolutie, exclusieve content, soms virtual reality. Reken op 9,99 tot 14,99 dollar per maand voor Pornhub Premium, met levenslange abonnementen die bijzonder winstgevend zijn voor het platform. De logica is die van Spotify: het gratis dient als lokaas, het betaalde zorgt voor de omzet. Een minderheid trouwe abonnees volstaat voor regelmatige inkomsten die minder gevoelig zijn voor de schommelingen van de advertentiemarkt.
Deze pijler kreeg zijn echte gewicht na 2020. In december van dat jaar stoppen Visa en Mastercard hun betalingen aan Pornhub na beschuldigingen over content zonder toestemming; het platform verwijdert kort daarna miljoenen niet-geverifieerde video’s en scherpt de moderatie aan. Een deel van de reclame-inkomsten valt weg, en het abonnement wordt een vangnet. Het is ook de ingang naar formats met een hogere marge, zoals VR, die nooit gratis worden weggegeven.
De makersplatforms (OnlyFans, MYM)
Nu wisselen we van kant. Op OnlyFans of MYM betaal je niet langer een anoniem platform, je betaalt een persoon. Maandabonnement, content à la carte (PPV), privéberichten die per stuk worden afgerekend, fooien: de fans financieren de maker rechtstreeks. OnlyFans neemt 20 % en laat 80 % aan wie produceert. En het gaat om flinke bedragen: in 2024 gaven fans er 7,2 miljard dollar uit, een stijging van 9 %, waarvan 1,41 miljard bij het platform bleef. Het jaar daarop bevestigt de trend: 6,3 miljard dollar uitbetaald aan makers in het boekjaar dat eind november 2025 afliep, en 1,55 miljard aan inkomsten voor het platform, een stijging van 10 %.
Het succes blijkt uit de volumes: eind 2024 meldde OnlyFans meer dan 4,6 miljoen makersaccounts en meer dan 377 miljoen fanaccounts. Het model heeft veel meer gedaan dan een platform toevoegen, het heeft de machtsverhoudingen veranderd. Je hebt geen studio meer nodig om te filmen, te verspreiden en betaald te worden: ieder beheert zijn eigen catalogus, prijzen en relatie met abonnees. De studio’s hebben zich moeten aanpassen en eigen abonnementsomgevingen moeten openen om hun talent niet kwijt te raken.
Cams en live
Livestreams verkopen wat video nooit kan bieden: direct contact en wederkerigheid. Op Chaturbate, Stripchat of LiveJasmin koop je tokens voor een show in realtime, openbaar of privé, en soms gewoon om gezien te worden. LiveJasmin zegt zo’n 400 miljoen euro per jaar om te zetten en 400 000 modellen te hebben, en houdt het grootste deel zelf, terwijl het model ongeveer 30 % krijgt.
De cam-economie draait op tokens: het publiek geeft fooien tijdens een gratis show en gaat daarna over naar privé voor iets op maat, dat per minuut wordt afgerekend. LiveJasmin meldt tot 35 miljoen bezoekers per dag, en rond de modellen bestaat een heel netwerk van affiliates die een terugkerende commissie krijgen op wat de leden die ze aanbrengen uitgeven. Het model is krachtig: het verkoopt het unieke, het moment bestaat maar één keer, en de relatie, je komt terug voor de persoon, niet voor de video.
De productiestudio’s
Dan blijven de studio’s over, Brazzers, Reality Kings en de rest, de oude wereld van de porno. Hun werk: films produceren en verkopen, via abonnementen op hun sites of door hun catalogus in licentie te geven. Het probleem is dat de gratis tubesites, vaak van dezelfde groep, de waarde van een productie hebben doen instorten. Waarom betalen voor iets wat gratis te vinden is?
Het verhaal is dat van een kantelpunt. Vóór de tubesites verkocht een studio dvd’s en daarna toegang tot zijn sites, met echte budgetten en goede gages. Vanaf 2007 stroomt gratis en soms gepirateerde content de platforms op, en de groep die de tubesites bezit, koopt uiteindelijk de studio’s op die hij verstikt. Vandaag overleeft een studio vooral op zijn merk, een nichecatalogus en licenties, zelden op directe verkoop aan het grote publiek. De kosten van opnames, gages en compliance zijn intussen niet gedaald.
Affiliate en advertentiemarktplaatsen
Tot slot is er de laag die je nooit ziet: affiliate en advertentiemarktplaatsen. Hele sites leven ervan betalend verkeer door te sturen naar anderen, tegen commissie. Met een prestatiemodel (Pay per Sale) kan een partij tot 70 % van haar marge uitkeren aan wie een klant aanbrengt die koopt.
Concreet bouwt een affiliate een site, een blog of een social account, plaatst getrackte links en krijgt een deel van elke inschrijving of aankoop die daaruit voortkomt. Advertentienetwerken als TrafficJunky bundelen het aanbod voor de hele branche: ze verkopen per CPM voor zichtbaarheid en per verkoop voor resultaat, en verwerken elke dag data van miljoenen bezoekers. Het is deze discrete infrastructuur die verklaart waarom porno winstgevend blijft, ook als elke afzonderlijke video bijna niets waard is.
Zes modellen, één en dezelfde regel: het gratis trekt aan, het betaalde incasseert, en zelden voor dezelfde mensen.
Wie bezit wat? Aylo (voorheen MindGeek) en de logica van het monopolie
Je denkt dat je van de ene site naar de andere gaat; meestal blijf je bij dezelfde eigenaar. Achter Pornhub, YouPorn, RedTube, de studio’s Brazzers en Reality Kings en het advertentienetwerk TrafficJunky zit maar één huis: Aylo, voorheen MindGeek. Wie de tubesites, de studio’s en de reclame tegelijk bezit, volgt de regels van de markt niet, die schrijft ze.
De portefeuille is duizelingwekkend. Tubesites: Pornhub, YouPorn, RedTube, Tube8. Studio’s: Brazzers, Reality Kings, Digital Playground, Men.com. Technologie: TrafficJunky voor de reclame, Modelhub voor de inkomsten van makers. Alles wordt aangestuurd vanuit Montréal, maar met entiteiten verspreid over Luxemburg, Cyprus, Ierland of Curaçao, een structuur die bedoeld is om belasting te drukken en juridisch risico te spreiden. Surfen tussen ”meerdere sites” betekent vaak dat je rondloopt in hetzelfde imperium.
MindGeek groeide door zijn concurrenten op te slokken, tot de groep productie, distributie en reclame tegelijk in handen had. De groep meldde ongeveer 460 miljoen dollar aan omzet in 2018, een cijfer om met een korrel zout te nemen gezien de versnipperde structuur over meerdere landen. In 2023 wisselt de groep van eigenaar voor een geheim gehouden bedrag, wordt overgenomen door het Canadese fonds Ethical Capital Partners en wordt Aylo. Tegenover deze concentratie bestaan andere manieren van produceren, zoals ethische porno, die staat voor andere opnamevoorwaarden en een andere verdeling van de inkomsten.
Dezelfde groep incasseert aan beide kanten van het decor: op het gratis dat je bekijkt en op het betaalde dat je wordt aangeboden.
Waar komt het cijfer van 100 miljard eigenlijk vandaan?
”Honderd miljard dollar.” Het cijfer klinkt indrukwekkend, je leest het overal, en het berust op bijna niets. Geen enkele serieuze bron staat er echt achter. De analisten die de vraag hebben onderzocht, schatten de markt voor pornovideo in strikte zin eerder op zo’n 10 miljard dollar.
Het probleem is eenvoudig: niemand is het eens over wat je meetelt. Alleen video? Tel je cams, seksspeeltjes, diensten, online prostitutie erbij? Afhankelijk van de afbakening spring je van een paar miljard naar een paar honderd. Een veelzeggend voorbeeld: de markt voor seksspeeltjes alleen weegt al zo’n 22 miljard dollar en heeft niets met video te maken. Door alles op te stapelen onder het label ”seksindustrie” blaas je het totaal mechanisch op.
Omdat de grote groepen privé zijn en zwijgen over hun cijfers, belandt een spectaculair getal uiteindelijk in een eindeloze lus, gekopieerd van het ene artikel naar het volgende zonder dat iemand teruggaat naar de bron. Twijfelen aan die ”100 miljard” is de branche al zien zoals ze is: enorm, maar vooral ondoorzichtig. En die ondoorzichtigheid is geen toeval, ze beschermt wie incasseert.
Een cijfer dat herhaald wordt, is nog geen cijfer dat gecontroleerd is.
Wie krijgt het geld echt? De onzekerheid achter de miljarden
Dan blijft de ongemakkelijke vraag: al die miljarden, in wiens zakken komen ze terecht? Niet bij de meerderheid. Op de makersplatforms neemt een kleine minderheid bijna alles, terwijl de rest de kruimels deelt. En sinds de tubesites het web overspoelden met gratis content, zijn de gages van acteurs gesmolten.
Voor OnlyFans geeft een onafhankelijke analyse uit 2020 (XSRUS), sindsdien overal geciteerd, een idee van de orde van grootte: de bovenste procent zou ongeveer een derde van de inkomsten binnenhalen, de bovenste tien procent bijna driekwart, terwijl een groot deel van de accounts blijft steken op een paar tientallen of honderden dollars per maand. Met andere woorden: voor een handvol grote winnaars delen honderdduizenden makers de kleine rest die overblijft.
Op de sets is de logica dezelfde. Een vak dat vroeger beter betaald en meer erkend was, is gig-economie geworden, versnipperd en onzeker: naarmate gratis content het overnam, daalden de gages, en de baanzekerheid met hen. De gratis zichtbaarheid komt vooral de platforms ten goede, die aan het verkeer verdienen zonder voor elke weergave te betalen. Hier je brood verdienen draait vooral om één ding: een publiek weten vast te houden dat niemand iets kost. Achter de gemelde miljarden is de werkelijkheid voor veel artiesten onzekere opdrachten en onzekerheid (lees dit voordat je pornoacteur wordt).
Velen voeden de machine; een handvol leeft ervan.
Ethische porno: een andere verdeling van de waarde
Toch bestaat er een andere manier om het geld te laten rondgaan. Ethische porno betaalt haar teams fatsoenlijk, filmt met duidelijke toestemming en verkoopt vooral via abonnementen, ver van de massareclame. Het geld neemt daar een kortere en overzichtelijkere weg.
Geen gratis tubesite vol banners: je betaalt een abonnement dat opnames financiert onder onderhandelde voorwaarden, een verzorgde regie en artiesten die zonder grijze zones worden betaald. Concreet vraagt dat om duidelijke contracten, artiesten die de controle houden over wat wordt gepubliceerd, soms een recht om materiaal terug te trekken, en inkomsten die niet afhangen van een ondoorzichtig advertentienetwerk.
De inzet is eenvoudig: kijkers die bereid zijn te betalen voor genot dat op een fatsoenlijke manier is gemaakt (een concreet voorbeeld staat in onze review van HardWerk). Het model is nog klein vergeleken met de gratis reuzen, en het kost meer om te draaien. Maar het bewijst één ding: op de vraag ”hoe verdient de porno-industrie geld” zijn er meerdere antwoorden, en sommige zetten toestemming en verdeling centraal in de opname in plaats van onderaan de keten.
Anders betalen is anders verdelen.
